Ιστορίες οικογενειακής τρέλας

Νομίζω πως η οικογένεια μου δεν είναι νορμάλ. Για πολλούς λόγους:

1- Στο βραδινό τραπέζι δεν συζητάμε για την μέρα μας, αλλά για την καημένη την Μυρτώ (βλ. σαπουνόπερα "Έρωτας") που 2 σεζόν τώρα, ακόμα δεν βρήκε την ευτυχία.

Το ότι το ζούμε, είναι πιο ανησυχητικό, από το ότι το συζητάμε.

2- Η μάνα μου δεν με ρωτάει "τι κάνεις παιδί μου;", αλλά "ποιόν έφαγες σήμερα;"(βλ.blogoφονίες)

Αχ αυτές οι μανούλες, ζουν το άγχος των παιδιών.....

3- Όταν παίζουμε μπιρίμπα φωνάζουμε με τέτοια ένταση, που οι γείτονες νομίζουν ότι σφαζόμαστε.

Αφού δεν φώναξε κανείς αστυνομία πάλι καλά.

4- Ποτίζουμε ουίσκι το σκύλο.

Ευτυχώς πίνει και καφέ, οπότε δεν έχουμε πρόβλημα αν σουρώσει.

[Τα παραπάνω ουδεμία σχέση έχουν με τη φαντασία και ο σκύλος παραμένει μεθυσμένος.]

Έτσι μου ήρθε

Τύποι blogger:

1- Ο σοβαρός: διαβάζει τα πάντα και έπειτα κάνει την κριτική του. (Στο όνομα της σοβαρής δημοσιογραφίας πάντα)

Μεγάλε σόρρυ κιόλας, αλλά παίρνω εφημερίδα. Και γενικά, μην προσπαθείς να "μιμηθείς". Κάντο μόνο σου. Άλλωστε, ποιός σου είπε, ότι στις στροφές πιάνει πάντα το χειρόφρενο;

2- Ο διασκεδαστής: καυστικός (που το λατρεύω) με τα τεκτενόμενα γύρω του. Αλλά θυμίζει Λαζόπουλο και μεταξύ μας, προτιμώ τον αυθεντικό Λάκη.

Το έχεις με τη σάτυρα. Δεν διαφωνώ. Αλλά βρες κάτι πρωτότυπο, τη Ρούλα πολύ τη φάγαμε στη μάπα.

3- Ο λογοτέχνης: Συγγραφικό πνεύμα. Και οικονομικό. Μην αγοράζεις, εδώ τα έχουμε όλα.

Μαζί σου. Το' χεις, δεν το' χεις, εγώ δηλώνω ψαγμένος (διαβάζω τα πάντα για να κοκορέυομαι μετά). Αλλά θα γράψεις τίποτα καινούριο ή θα νομίζω ότι κάνω επάναληψη για τηλεπαιχνίδι;

4- Ο κλαψομούνης : Προσωπικά δράματα και πάθη. Τύφλα να΄χει ο Ξανθόπουλος και η Βούρτση.

Δεν έχει σημασία τι λες, αλλά πως. Εσύ παιδί μου είσαι drama queen. Χαραμίζεσαι. Πήγαινε σε reality ή στο Hollywood. Καριέρα σίγουρη. Ενώ εδώ...σε κράζει η κάθε Κατίνα.

5- Ο ακομπλεξάριστος: Γράφεις ό,τι να' ναι και όποτε να΄ναι. Αναλόγως το πλευρό που ξύπνησες και τη διάθεση σου.

Μαγκιά σου. Δεν έχω κάτι άλλο να πω. Και αν δεν υπάρχει ίχνος σοβαρότητας σε αυτά που γράφεις, πάλι μαζί σου. Άλλωστε η ίδια η ζωή αστεί0 είναι.

ΥΓ. Δεν εξαιρώ εαυτόν από τις κατηγορίες. Μάλλον ανήκω σε αρκετές. Αλλά σημασία έχει το κίνητρο. Επειδή πολλά διαβάζω, πολλά ακούω και τίποτα δεν βλέπω... Δεν κάνουμε κίνημα, δεν κάνουμε επανάσταση. Το μακρύ μας και το κοντό μας γράφουμε, αλλά γουστάρουμε... και τότε βγαίνει καλό. Τότε βγαίνει εμείς.

Τρόποι αντιμετώπισης του ροχαλητού

1- Αν ροχαλίζει ο μπαμπάς, η μαμά, ο αδερφός ή η αδερφή.

Τρόπος αντιμετώπισης: κλωτσάς ή τους σκουντάς. Αν δεν πιάσει, απλά πας και κοιμάσαι στον καναπέ.

2- Αν ροχαλίζει ο γκόμενος ή η γκόμενα.

Τρόπος αντιμετώπισης: φεύγεις την σωστή στιγμή. Μόλις τον/την έχει πάρει ο ύπνος. Αθόρυβα να μην σε καταλάβει. Αν ήταν καλός/ή του αφήνεις το τηλέφωνο σου. Πας και κοιμάσαι ήσυχα στο κρεβατάκι σου.

3- Αν ροχαλίζει ο σκύλος σας.

Τρόπος αντιμετώπισης: δεν τον κλωτσάς γιατί ή θα σε δαγκώσει ή θα αλλάξει θέση και θα πιάσει περισσότερο χώρο στο κρεβάτι. Να πας στον καναπέ δεν παίζει, αφού το πιστό τετράποδο θα έρθει μαζί σου. Άρα η λύση είναι μία. Όχι δεν σκοτώνεις το σκυλο, παίρνεις ωτοασπίδες. Πώς θα ακούς το ξυπνητήρι για να πας στη δουλεία;

Αααα, όλα τα μεγάλα σχέδια, ενέχουν ένα μικρό ρίσκο. Το ερώτημα είναι: το παίρνεις;

Αντοχέσεις

Υπάρχουν κάποιοι και κάποιες με τρελλά εισοδήματα, της τάξης ας πούμε πάνω απο 250.000 ευρω το χρόνο. Με σκάφη, σπίτια, κλπ.
Πολλές γυναίκες θα επέλεγαν για "σύντροφο" εναν τέτοιο πλούσιο.
Πολλοί άντρες επίσης θα έκαναν κάποια σχέση.
Ο λόγος προφανής : "Λεφτά αισθήματα"

Πόσες γυναίκες στις 100 θα άντεχαν να μείνουν σε αυτη την σχέση ή γάμο ;

Πόσοι άντρες στους 100 θα άντεχαν ;

Γιατι νομίζω οτι οι γυναίκες "αντέχουν" περισσότερο ;

Finding O.

(π)Ω(ρ)δή στην Ορέστιςς

Κατ αρχήν να δηλώσω οτι δεν είμαι κατίνα. Διασκεδάζω με κατινιές και δεν τις προκαλώ εγω.

Πήγα εδω, στα μπλόγκς, πήγα εκεί, πήγα παραπέρα.

Μου κάθησε στο μάτι ενας τύπος που απάντησε με ενα-δυό σχόλια σε κάποιου άλλου το βλόγκι.

Ψιλοκατινα τον έκοψα.

Ειπα " σπάνιο όνομα, και ξέρω ηδη 3-4 με αυτό ". Ορέστης δήλωνε αλλα ξέρω οτι στο νετ μπορεί να σε λένε Θανάση και να σαι σοβατζής αλλα να δηλώνεις Μπάμπης υδραυλικός. Μπάμπης και Κατίνα ; χμμμ

Οχι οτι και πολλοί άντρες δεν κουβαλάνε κατινιά. Απ αυτη που σιχαίνομαι.

Ωστόσο υπάρχει και η καλώς εννοούμενη Κατινιά.

Αυτη της πλάκας, της καλής πλάκας, όχι της πλάκας της πλάκας.

Εντάξει, ξανατρακάραμε κάπου αλλού με τον Ορέστη ωσπου πρόσεξα οτι ειχε μια άνεση που τρυπούσε τόσο άνετα τον άλλο σαν ένεση απ αυτές που δε τις καταλαβαίνεις, απο ελαφροχέρα νοσοκόμα.

Ωστόσο σκέφτηκα οτι αυτος αμα με πιάσει στο στόμα του, ζήτω που κάηκα !

Απο το πώς της απευθύνονταν άλλες κοπέλλες κυρίως, κατάλαβα οτι δεν εχει αυτο που θα ειχε ο Μπάμπης ο υδραυλικός αποκάτω αλλα αναρωτήθηκα μήπως εχει απωθημένο την αλλαγή φύλου επειδή μικρή δεν την έπαιζαν τ' αγόρια στη μπάλλα. Και λοιπόν ;

Κι ετσι μια μέρα πέρασε κι εκείνη απο το μπλόγκι μου κι έγραψε κάτι.

Μια καλώς εννοούμενη 'τρέλλα' δείχνει να μοιάζει, άρα για τους ίδιους περίπου λόγους είμαστε στο νετ και γράφουμε οτι γράφουμε και ξεδίνουμε όπως μπορούμε και αυτοσαρκαζόμαστε και μπορεί μια μερα φίλοι και συγγενείς να διαβάσουν οσα γράψαμε και να μας πούν και μαλάκες.

" Να δεις, μια μέρα θα σε πουν και μαλλλάκα... " λέει το τραγουδάκι.

Η Ορέστιςς, λοιπόν ειναι η αρχι-κατίνα της ομάδας. Εμαθα μπήκε κι άλλη. Καλά να πάθει.

Επίσης ο γιατρός ειπε να της λέμε όλο ΝΑΙ.

Πάμε λοιπόν, σε ξεκατίνιασμα όποιου μας κατέβει. Ετσι όπως μας βγαίνει.

Σήμερα χτύπησε το ξυπνητήρι νωρίς, οκ. Το χτύπησα κι εγω. Πονάει τωρα.

Για να με εκδικηθεί, ξαναχτύπησε 2 ωρες μετά. Πονάω τωρα.

Αργησα στη δουλειά και μου την είπαν....

.