Αχ, Ιταλία

'Ελαβα σήμερα ένα mail από μια καλή μου φίλη, το οποίο περιείχε φωτογραφίες και ένα μικρό μήνυμα που έλεγε " Επειδή οι ορμόνες σου δεν πάνε καλά γλυκιά μου και νομίζω ότι σε έχει φάει η ...(λογοκρισία) δες αυτές ."





Καλές δεν μπορώ να πω. Είναι και επίκαιρες. Τα μέλη της ιταλικής ομάδας ημίγυμνα στα αποδυτήρια. Forza Milan.

Aπάντησα. "Το ότι ΕΓΩ δεν κάθομαι να ψάχνω όπως εσύ στο google ημίγυμνους άντρες, νομίζω κάτι σημαίνει. Ευχαριστώ για το οφθαλμόλουτρο."

Είδα

Είδα το σωσία του Γιαννάκη να αγκαλιάζει θερμά ωραιότατα σοβατισμένη ξανθιά αλλοδαπή κυρία (το αλλοδαπή όχι χάρην ρατσισμού αλλά αντικειμενικότητας).
Η πλήρης επίδειξη του "δείτε ρε μαλάκες τι μ...ί κυκλοφορώ γιατί μπορώ" (το γιατί άγνωστο).
Η επιλογή της κυρίας σαφέστατη. "Θέλω visa για να μείνω στο χώρα σας, στο ωραίο χώρα σας."

Είδα, τις νεαρές, καλλίγραμμες και μη, να έχουν ζεσταθεί και να τα έχουν πετάξει όλα έξω, μαζί με τα μάτια των περαστικών και του άμοιρου οδηγού του λεωφορείου που μας μετέφερε.

Μίλησα, με ένα taxi driver γαμάτο, από τους λίγους του κλάδου.

Μύρισα τους απανταχού άπλυτους του λεωφορείου, εξαιτίας της αδικίας της φύσης, που ναι μεν με προίκησε με πολλά χαρίσματα, αλλά το ύψος δεν ήταν ένα από αυτά.
Στο σημείο αυτό κάνω καταγγελία. Εμείς του 1,60 (με τα χέρια στην ανάταση) τι φταίμε να μυρίζουμε τις μασχάλες των υπολοίπων; ΕΕΕ; Διότι όποτε μπαίνω σε crowded bus πάντα κάποια μασχάλη θα βρεθεί από κάτω. Συνήθως άπλυτη.

Είδα, έναν γνωστό μου, κομπάρσο σε ελληνική ταινία περσινή και διερωτώμαι...face control μόνο στο ENVY παίζει; Ρατσισμός.

Δεν είδα, κάτι που να μην θέλω να το διακωμωδήσω. Ελπίζω λοιπόν. Σε ένα καλύτερο αύριο.